Anastasia Bay

Anastasia Bay
Figure foot (2018) | 180 x 200 cm | olie & acryl op doek
Untitled(profil) (2018) | 90 x 70 cm | olie & acryl op doek
De Lijn (2018) | 120 x 150 cm | olie & acryl op doek
Blue Jean (pursuit) (2018) | 90 x 70 cm | olie & acryl op doek
Blue Jean (2018) | 200 x 160 cm | acryl op doek
Untitled (2018) | 90 x 70 cm | olie & acryl op doek
La Donna (2018) | 90 x 70 cm | olie & acryl op doek
Blue Jean (red lines) ( 2018) | 90 x 70 cm | olie & acryl op doek
Fred the frog (2018) | 90 x 70 cm | olie & acryl op doek
Biography: 

Anastasia Bay (1988) woont en werkt in Brussel.
Zij studeerde schone kunsten bij François Boisrond in Parijs. Met uitgesproken vormen en lijnen exploreert zij de figuratieve schilderkunst. Als onderwerp gebruikt zij thema’s uit de klassieke canon; naakten & stillevens. Ze is mede-oprichter van het Brussels tentoonstellingsplatform Clovis XV.

Text: 

Heeft de plaats waar een kunstenaar gevestigd is een invloed op zijn/ haar praktijk? In het geval van de Franse, in Brussel woonachtige kunstenares Anastasia Bay (°1988, Parijs) zou men geneigd zijn te denken van wel. De schilderijen van Bay hadden altijd al een karikaturale toets, zowel qua onderwerp als qua uitvoering. Maar haar verhuis naar Brussel in 2013 lijkt die alleen maar verder te hebben aangedikt. Iemand als Walter Swennen, lange tijd een artist’s artist, heeft heel wat invloed uitgeoefend op diverse (jongere) kunstenaars. En ook op Bay, die haar bewondering voor de Brusselse kunstenaar niet onder stoelen of banken steekt. Net zoals voor René Daniëls, de meest Belgische van de Nederlandse schilders.

Een in de wind opwaaiende hoed, schematisch weergegeven tegen een blauwe achtergrond, roept de kolderwereld op van Swennen die op zijn beurt duidelijk geput heeft uit de rijke striptraditie van dit land. Net zoals een gestileerde cowboy op zijn paard, of een wat geheimzinnige figuur met sigaret, verstopt achter zijn hoge kraag en hoed. Bay geeft hen schematisch weer, in een trefzekere lijnvoering en met een economie van middelen. De achtergrond van beide werken is opzettelijk grof geborsteld en niet egaal. Bay gaat wel vaker elementen in haar werk overschilderen of wegvegen, wat zorgt voor een gelaagde textuur. Ze is ook niet bang voor ‘fouten’, die ze ongegeneerd toelaat en zelfs omarmt omdat die het werk cachet en Sturm und Drang geven.

Met haar recent werk lijkt er een dubbele beweging plaats te vinden. Enerzijds is er – gelukkig – nog steeds de karikaturale dimensie. Maar daarnaast vindt er ook een soort uitzuivering of verstilling plaats. In sommige werken lijkt haar penseelvoering haast een potloodtekening, en getuigt van een sensibiliteit en lichtheid die het werk van Matisse en - in mindere mate - Picasso oproept. Die uitzuivering vertaalt zich ook naar grote, quasi egale kleurvlakken zoals in ‘Blue Jean’ en een opzettelijk vlak perspectief (zoals in ‘Woman Sitting (Blue Choir)’. Net zoals de keuze voor de onderwerpen, zoals een naakt, een zittende vrouw of een stilleven. Voor Bay gaat het dan ook niet om het onderwerp maar om de uitvoering. Het onderwerp mag dan vaak klassiek zijn, de uitvoering is dat allerminst. Vaak hebben haar werken nog steeds een grof geborstelde, ruwe ondergrond die is opgebouwd uit verschillende lagen. Als een palimpsest. En ze gaat doorgaans ook niet voor een klassieke compositie maar licht fragmenten uit. Zoals in het portret van een liggende vrouw dat de Odalisque van Ingres oproept (‘Reclining Woman (Green Sofa)’). Ze geeft de vrouw in kwestie niet languit liggend weer, maar zoomt alleen in op haar benen, wat de klassieke compositie een eigen twist geeft. Zoals wel vaker in haar werk.

Sam Steverlynck, December 2018