Charlotte Lybeer

Charlotte Lybeer
Rain shower, Shenyang, van de serie Champagne Dreams on a Beer Budget (2014) | editie van 5 + 1 AP | 120 x 80 cm | ingelijste (grijze) lambda print gemonteerd op dibond
Unimorph, van de serie EPIDERMIS II (2013 - 2015) | 60 x 40 cm | lambda print gemonteerd op dibond
Marcel & Josine, van de serie EPIDERMIS II (2013 - 2015) | 2 x 60 x 40 cm | lambda print gemonteerd op dibond
Lightblack, van de serie EPIDERMIS II (2013 - 2015) | editie van 5 + 1 AP | 120 x 80 cm | lambda print gemonteerd op dibond
Zzentai, van de serie EPIDERMIS II (2008) | editie van 5 + 1 AP | 60 x 40 cm | ingelijste (grijze) lambda print gemonteerd op dibond
Zentai Hair n°5 (2013) | editie van 5 + 1 AP | 120 x 80 cm | lambda print gemonteerd op dibond
Masked ball Antwerp (2016) | editie van 5 + 1AP | 80 x 120 cm | ingelijste (zwarte) lambda print gemonteerd op diibond
Kigurumi Hand, Osaka, van de serie Sugar-coated (2015) | editie van 5 + 1 AP | 60 x 40 cm | ingelijste (grijze) lambda print gemonteerd op dibond
Marc, van de serie THE BOOT AND THE FACE (2016) | editie van 5 + 1 AP | 40 x 60 cm | ingelijste (grijze) lambda print gemonteerd op dibond
Paintball girls, van de serie THE BOOT AND THE FACE (2016) | editie van 5 + 1 AP | 80 x 120 cm | ingelijste (grijze) lambda print gemonteerd op dibond
G36C (2016) | editie van 5 + 1AP | 60 x 40 cm | ingelijste (donkergrijze) lambda print gemonteerd op dibond
Furry Dance, Manchester (2012) | editie van 5 + 1 AP | 120 x 80 cm | ingelijste (zwarte) lambda print gemonteerd op dibond
Biography: 

Charlotte Lybeer (1981, Belgium) studied photography at the Academy of Fine Arts Ghent and postgraduated at the Higher Institute for Fine Arts (HISK) in Antwerp. Lybeer’s photography projects were widely exhibited nationally as well as abroad (Flemish Institute Osaka JP, De Kunsthal Rotterdam NL, Liefhertje en de Grote Witte Reus Den Haag NL, Three Shadows Photography Art Center Beijing CN, Flanders House New York USA,…) published in leading journals and magazines (Camera Austria, NRC handelsblad, De Volkskrant, Metropolis M, Capricious Magazine,…) and documented extensively through her website charlottelybeer.be.
In 2016 she received her PhD in visual arts (Lifestyle Supermarket) at the Academy of Fine Arts Antwerp, where she’s teaching photography.

Since 2003 Lybeer photographs the experience of today's living in a highly artificial world. Her early works focus on the staged and controlled environments of gated communities and theme parks. Recently she photographed people who define their identity through codes and masquerades, demonstrating membership of one group while distancing themselves from mainstream society.

Charlotte Lybeer photographs subcultures that are related to virtual three-dimensional worlds, where players construct online a second identity. The characteristic is that these trans-human identities also be adopted outside the virtual world. Those photographic projects visualizes how people respond to a changing world: a world that expand geographically but also increasingly imaginary. In those series she captures the isolation and stillness of her subjects, their escapist desire to become the character of a dream, shaped by film, virtual reality and games.  

As a photographer Lybeer combines the curiosity of the journalist researching actual phenomena – symptoms of the global, capitalist crisis – the empathy of the detective infiltrating enclosed worlds, and the sensibility to capture the way fiction transforms reality.

Text: 

EPIDERMIS II

In de bevreemdende portretten van morphsuits wordt de spanning tussen de echte wereld en de parallelle nog opgevoerd. De theatralisering en vormgeving van de publieke ruimte wordt hier doorgetrokken in de private sfeer. In de virtuele arena van het internet is self-design een statement. Hoe presenteer ik me aan de blik van de ander, met welke lifestyle construeer ik me een imaginaire identiteit? In hun Zentai pakken ontsnappen deze morphers aan de obligate alomtegenwoordige perceptie, de druk van altijd en overal gezien te worden. Vanuit het verlangen een ander te zijn kiezen ze voor het ultieme vereenvoudigde zelf-ontwerp: onherkenbaar ingekapseld in een volledige gesloten vorm verdwijnen ze in een transhumane identiteit, die plots infiltreert in het echte leven, in de huis- of hotelkamer waar Lybeer hen portretteert. (Inge Henneman)

Een omhullend strakke stof als tweede huid lijkt zowel verhullend (niet zien) als onthullend (zie mij) te zijn. De identiteit wordt verborgen en paradoxaal erg opzichtig getoond. Het lijkt alsof een verdwijnen in de anonimiteit toegang geeft tot het niet-ik, alsof de spiegeling wordt afgehouden. De individueel makende lichaamskenmerken worden verborgen achter een anoniem weefsel, maar geven weer toegang tot een subcultuur waar (h)erkenning en verbinding toch heersen. De virtuele wereld van pixels wordt weer binnengedrongen door het echte vlees. Het lijkt op een ontsnapping in strakke benauwing, op een verdwijning in opvallendheid. (Dirk de Wachter)

De verkleedpartijen zelf zijn hier uitgekleed. Wat rest van de spectaculaire of buitenissige of patserige maskers uit eerdere reeksen is hier enkel een dun laagje lycra dat huidskleur en gelaat volledig weggomt. Er zijn geen personen meer te zien; enkel nog blanco figuren die door hoogstens één pose of accessoire of detail van de compositie een minimum aan betekenis genereren. Die kan uitgesproken artistiek zijn, zoals het klassieke vrouwelijke rugzicht uit de schilderkunst dat wordt opgeroepen door ‘LightBlack’. Of formeel-humoristisch, zoals het in een douaneverpakking opgesloten knuffeldier dat enkel door de roze oortjes zijn aanwezigheid verraadt. Misschien het meest intrigerend zijn de ‘mystieke’ beelden uit de serie, die zich laten opvallen door één enkel detail dat vormelijk verrast. Een in wit lycra gemaskerde, vrouwelijke gestalte met een blonde pruik (‘Jes’). Of een gele plastic zak met daarin een wit lycra pak, van boven gefotografeerd zodat het doet denken aan de befaamde lijkwade van Turijn – een beeld waarin zo veel betekenis werd uitgewist, dat het de kijker haast dwingt tot een obsessief fantaseren over wat hier dan wél te zien is. (Thomas Crombez)

De zentailiefhebbers poseren in lege, witte ruimtes met een houten boord en een parket-, karpet- of tegelvloer; voor het overige zijn de kamers ontdaan van andere markers. Heel wat mensen vonden een plaats in de hoek van een vertrek, waar ze de schijn hebben van een sculptuur. De kaalheid van de interieurs zorgt ervoor dat er geen informatie over de dragers van de pakken wordt ‘gelekt’ uit het decor, het kan eender wie zijn, eender waar.
Lybeers fascinatie gaat naar het grensgebied tussen echt en vals, eerder dan naar de tegenstelling zelf. Het is waar dat de toeschouwer de afstand tussen beide in zijn hoofd kan verkleinen of zelfs helemaal kan doen oplossen, maar Lybeer weet die zone in stand te houden door verschillende beeldende strategieën te gebruiken. De waarheid wordt door nabootsing minder duidelijk, verhuld, gemanipuleerd. De fotografie, met haar traditionele claims op waarheid, is daarom ook een uiterst geschikt medium om met die gedachte te spelen – wat Charlotte Lybeer van in den beginne meesterlijk heeft gedaan.

Tom Nys, in: “APE#062: Charlotte Lybeer. Epidermis II”, Ghent 2016, s.p.